කවදා කොහේ කොතැන සිදු වනවා දැයි නොදන්නා මෙම කතාන්දර මට මා කුඩා කල කිය වූ ප්රංස, රුසියානු කෙටිකතා සිහිගන්වයි. එහි අදහස ඈ ප්රංස රුසියානු ආරකින් කෙටිකතා ලියනා තැනැත්තියක යන්න නොව, එම කෙටි කතා තුළ යම් යම් ප්රංස රුසියානු කෙටිකතාවන්හී ලක්ෂණීය ගුණය දැකිය හැකි බව ය. නූතන කෙටි කතාවේ පීතෲවරුන්ගෙන් එක් අයෙක් යැයි සැළකෙන ගයිද මෝපසානුන්ගේ දියමන්ති මාලය දෙසට මදකට නෙත් හරවා බලන්න. Continue reading අන්ධභාවී සුරුට්ටුවක ධූම ආනන්දය
එදා රාත්රී මම ඈව සිහිනෙන් දුටිමි. කෙල්ටික් දේව පැන්තියමේ එන සුවදේවතාවී සිරෝනාවන්ට ගැයෙන කෙල්ටික ලොහො සජ්ඣායනාව පසුතලෙහි ලිලිතුන් ගැන කියවමින් නිදා වැටුණු මම එතරම් කාලයකට පසු ඈව සිහිනෙන් දුටිමි. Continue reading අයුඅස්කාමය ධ්යානයක ලියැවිලි…
රෝහන කලුආරච්චි පරිවර්තනය කළ ප්රමුදිත් ඩී. රූපසිංහගේ ‘සිසිර ගීතය‘ (Bayan) නවකතාව වූකලී සෝවියට් පාලනය බිඳවැටීමෙන් පසු යුක්රේනයේ සිදුවූ සමාජ-ආර්ථික හා දේශපාලන විපර්යාසයට සෝවියට් ක්රමය යටතේ වියපත්වෙමින් සිටි පරපුර මුහුණ දුන් ආකාරය පිලිබඳ පුළුල් චිත්රයකි. පහත දැක්වෙන්නේ ‘සිසිර ගීතය‘ නවකතාවෙන් තෝරාගත් කොටසකි. Continue reading සිසිර ගීතය නවකතාව කියවමු.
අපි අපේ මූඩ් එක අනුව කරන දේවල් විටින් විට වෙනස් වෙනවා. කොටින්ම පොතක් කියවන්න ගත්තත් එහෙමයි. සමහර ඒවා ඒ වෙලාවට හරියන්නෙ නෑ. ඉන්න මූඩ් එකට සෙට් වෙන්නෙ නෑ. මූඩ් ෆික්ස් කරගන්න පොතක් කියවන්න අතට ගත්තත් පොතේ කවරෙ ඉඳන්ම හිතට වැදුනෙ නැත්නම් මූඩ් අවුට්. වැරැද්දක් කියනව එහෙම නෙමෙයි, සාමාන්යයෙන් කියවන්න කලින් පොතේ කවරය දිහා වෙලාව අරන් බලන් ඉන්න එක මගේ පුරුද්දක්. ඇත්තෙන්ම ඒකට හේතුව පොතක් කියන්නෙම … Continue reading “පතුලක් නැති අගාධයකට ආදරේ කරන්න එපා“
වසර ගණනාවක් ශ්රියා කාන්තාවක් වීමෙන් පසු ඇය ඒ ඉදිරියේ සිටගෙන සිටියේ භීතයෙන් හා කරකැවිල්ලෙන්ය….‘සකුලු සිහිනයක සමළ සංතාපය’ කටු තියෙන රළු ගොරහැඩි අතු ඉති අගිසි වලින් හීන් සීරුවට මතුවෙන පුංචි මල් පොහොට්ටුවක් කාලයත්, අභ්යන්තර පරිනාමයත් සමඟ නිශ්චිත රටාවකට ලෝකයට පෙති විදහන්නේ, හුදෙක් නිර්ලෝභීව සිත් සේ හිරු එළිය විඳ ගන්නයි. පරවෙලා යන බව දැන දැනත් හීන දකින්නේ පරවෙන්න නිමේශයකට පෙර හෝ කොයි යම් මොහොතක තමන්ම නිදහස හා … Continue reading යුද්ධයෙන් සදහට වැළලීගිය ස්ත්රී ජීවිතවල කතාව
මොහාන් ධර්මරත්න පරිවර්තනය කළ කේරළ ලේඛිකා දීපා අනප්පරාගේ ‘මුළා මංසල‘ (Djinn Patrol on the Purple Line) නවකතාව දිගහැරෙන්නේ දින්දියාවේ පැල්පත් ජනාවාසයක වෙසෙන කුඩා පිරිමි ළමයකුගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙනි. පහත දැක්වෙන්නේ ‘මුළා මංසල‘ නවකතාවෙන් තෝරාගත් කොටසකි. මුළා මංසල සුභාවි ප්රකාශනයකි. ‘භූතයෙක් බහදූර්ව ගෙනිච්චා වෙන්න බැරිද?’ මං අහනවා. ‘නරක භූතයෝ ඉන්නව,’ මාමා කියනවා, ‘උන් ඔයාගේ ආත්මයට රිංගාවි. උන් ළමයි අරන් යන්නේ බොහොම කලාතුරකින්. ඇත්තටම, ඒ වගේ වැඩකට උන්ට චෝදනා කරන්න … Continue reading මුළා මංසල නවකතාව කියවමු.
“ඇගේ නවාතැන පුරවා දමන්නට සමත් බුෆේ එකක් සහිත මේසයේ එකිනෙකාට මුහුණලා අපි වාඩිවීමු. ඇය මෙතනට පැමිණියායින් පසුව මෙහි පැමිණි පළමු වතාවේ ඇය පැවසූ දෙයක් මට මතක් විය. “මම ලොකු මේසයක් ගෙනාවා. අඩු ගාණේ දහදෙනෙක්ටවත් ඒකෙ වාඩිවෙන්න පුළුවන්!” එක්වරක් නොව, වසර හයක් පුරාවටම ඇය එය පැවසුවාය.“ Continue reading ලොතරැයිය සහ තවත් කෙටිකතා – නූතන විශ්ව සාහිත්යයට එබී බැලීමක්…
ගියවර තීරුවෙන් අප කතා කළ් නවකතාවේ පාත්රවර්ගයා හෙවත් එහි සනුහරය ගැන. වෙනත් විදිහකට කියනවා නම් නවකතාවක චරිත හැදෙන්නෙ කොහොමද කියන කාරණාව පිළිබඳවය. අද අප සූදානම් වන්නේ ප්රබන්ධකරණයේදී බහුලව භාවිත වන metaphors හෙවත් රූපක කියන්නෙ මොනවද? යන්න කෙටියෙන් විමසා බැලීමටත් නවකතාවක් තුළ රූපකයක් වැඩ කරන්නෙ කොහොමද කියන කාරණයත් නවකතා පොතක උදාහරණ කීපයක් ඇසුරින් විමසා බැලීමටය. ඉතාමත්ම සරල තැනකින් පටන් ගන්නේ නම් රූපකයක් යනු යම්කිසි වස්තුවක් හෝ … Continue reading නවකතාවේ සනුහරයෙන් රූපකත්වයට
මංජුල වෙඩිවර්ධන යනු සංසාරික ලියන්නෙක් බව යළිඳු පසක් කර ඇත. වෙඩ්ඩාණන්ගේ නවමු ප්රබන්ධය ‘මුන්නක්කරේ සංසාරේ’ දරාගත නොහැකි පුස්තකයක් බව නොකියා බැරිය. එමෙන්ම එයින් ලැබෙනා ප්රඥාව මෙතකැයි කිව නොහැක. Continue reading මුන්නක්කරේ සංසාරේ හෙවත් ඔපෙරාතික ඔප්පාරිය.
සෑම වසරකම නොබෙල් සාහිත්ය සම්මාන ප්රධානය ආසන්නයට එළඹෙන විට ලොව දසත විසිරී සිටින ඔහුගේ පාඨකයෝ සිය ආදරණීය ලේඛකයාට නොබෙල් සම්මානය හිමිවේවි යැයි දෑස් අයා බලා සිටිති. එහෙත් නොබෙල් සාහිත්ය සම්මානය තවමත් ඔහු සොයා පැමිණ නැත. මේ ලේඛකයා අන් කවරෙකුවත් නොව හරුකි මුරකමි ය. මුරකමිමය යථාර්ථයකින් පාඨකයා වෙනත් ලොවකට කැඳවාගෙන යන ඔහුගේ ලේඛන කලාව තුළ මිනිස් ජීවිතයේ සංකීර්ණ සබඳතා, විශේෂයෙන් දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නව ආර්ථික … Continue reading අඳුරු වනයකි තැවෙන මනස – නෝවීජියන් වුඩ්
රිදෙන බව දැනෙන
වැදූ මව් මා බැවින් Continue reading අත්හැරීම
ඇල්ජීරියාවේ උපත ලබා ප්රංශයට පැමිණ ලෝ ප්රකට ලේඛකයෙක් සහ දාර්ශනිකයෙක් බවට පත් වූ ඇල්බෙයා කැමූ විසින් ප්රංශ බසින් රචිත L’Étranger නම් කෘතිය සෝමරත්න බාලසූරිය විසින් 1984 වසරේදී පිටස්තරයා නමින් පරිවර්තනය කර ඇත. එම පරිවර්තනය පිළිබඳ මගේ විමසුම මෙසේ දක්වමි. කැමූ විසින් 1942 දී පළකරන ලද මෙම නවකතාව පිළිබඳව ඉංග්රීසි පාඨක ලෝකයේ ඇස ගැටෙන්නේ බ්රිතාන්ය ලේඛකයෙකු මෙන්ම විචාරකයෙකු වූ සිරිල් කොනලි විසින් එවකට බ්රිතාන්ය පාදක කරගත් … Continue reading පිටස්තරයා පරිවර්තනය ගැන විමසුමක්
“ඔබ අගය කරන ඔබට වටිනා යමක් ළිං පතුලක සඟවා පසුව ඒ ගැන අමතක කර දැමීමේ අරුත කුමක් වූයේද?” අහඹු හැඟීමක් අපේ ජීවිත වලට කෙතරම් නම් බලපෑමක් කළ හැකිද? විශේෂයෙන් එය කෙනෙකු කෙරෙහි ආකර්ෂණය වන හැඟීමක් නම්? ඒ හැඟීමේ කෙළවර අවසානය නොදන්නා අනන්තයක ගැටගැහී ඇති බවක් පෙනේ. රත් වරලැති ලිය දකින් මෙහි කතානායකයා ජෙම් අත්විඳින හැඟීම් සමුදාය හැම යෞවනයෙක්ටම උරුමය. “වැඩබිමේ සිට මිනිත්තුවක පමණ ඇවිදින දුරින් … Continue reading ලෞකික තුර්කියේ කතාව – රත් වරලැති ලිය
” සුඛ විහාරි “කාව්ය එකතුව – ලාලනී සතරසිංහ. දරුද නොදරුවන් කලඅහස ඉම සැඟව ගියහිමියනි ,නොපැන්නද දර සෑයටකරනු වස් සති පූජා සෑයේ ගිනිදැල්ළමැදේ අසුරාළයේ ගිනිකඳුලොවෙන් මුදවානොහෙළාම නෙත කඳුළුහෙළාගත රන් ඩාබිඳුරැක බලාගත් කුරුලු පැටවුන්දුටුවේද හිමියනේලැගුම්ගත් අපූරුවඋන්ම තනාගත් විජිතවල ඉදින් මෙහෙවර නිමයිසැබෑ සති පූජාවද එයමැයිතනිව අත්තෙහි හිඳගයන්නෙමි – ගයන්නෙමිවිරහ ගීයක් නොවේඋදාන ගීයයි මේකුරවි කිරිල්ලියගේ Continue reading සති පූජා
සැරිසර සටහනක් ලිවීම යනු තමන්ගේ අත්දැකීම් පරිණාමය කරන එක් ක්රියාවලියකි. මන්ද යත් මෙතෙක් ඉතා පුද්ගලිකව තිබූ අත්දැකීම් පොදු අත්දැකීමක් බවට ඉන් පරිණාමය වෙමින්, පාඨකයාව ද එහි කොටස් කරුවෙකු කරගන්නා අතරේම ඔවුන්ගේ ජීවිතවලටද ප්රඥාවක් එක් කරන බැවිනි. සනත් බාලසූරිය විසින් රචිත මචපුචාරේ අවාරේ පෙරවදනේ එන පහත කොටස උපුටා දක්වන්නේ එය මෙතැන් සිට මේ ලිපියට සෘජුවම සම්බන්ධ නිසාය. “ලොව ඇත්තේ යාම් ඊම් පමණකැයි සරච්චන්ද්ර උපුටා දක්වමින් නිතර … Continue reading මනුෂ්යත්වයේ කණාමැදිරි එළියකි ‘මචපුචාරේ අවාරේ‘
” සුඛ විහාරි “කාව්ය එකතුව – ලාලනී සතරසිංහ. පෝරුව මත හිඳ හිනැහෙන මානවිකාකිමද ඔතරම් හිනැහෙන්නට කාරණාවේදැඟිල්ලේ දිදුලන්නේ ආත්මයේ විලංගුවයිපෙම් කළ වරදට ජීවිතාන්තය දක්වා සිපිරි ගෙටදිව රෑ සේවයට කන්න අඳින්න හිලව්වටවැටුපක් නොලබනා ගෘහ සේවිකාකිමද ඔතරම් හිනැහෙන්නට කාරණා Continue reading මානවිකා
ලංකාවේ අපි උමතු ක්රිකට් ලෝලියෝ නෙවෙයි. උමතු ක්රිකට් ලෝලියෝ බලන්න නං යන්න ඕන ඉන්දියාවට. අපිට ක්රිකට් කියන්නේ අර බැවේරියන් ලාගර් ටවර් එකක් ඇස් ඉස්සරහා පිට තියෙනකොට දැනෙනවා වගේ දැනෙන, අපූරු තිබහක්. ඒක උමතුවකට වඩා ගැඹුරින් ශ්රී ලාංකික ආත්මයන්ට කාවැදුණු දෙයක් Continue reading චයිනාමන්: ශ්රී ලංකාව, ක්රිකට් සහ ප්රදීප් මැතිව්!
පොතෙහි ආකෘතිය වෙනස්, අලුත් යැයි බොහෝ දෙනා කියූ නිසා මේ ආකෘතිය ගැන යමක් ලිවීම වැදගත් යැයි මට සිතේ. මේ පොතෙහි ආකෘතිය කොහෙත්ම අලුත්ම අලුත් එකක් නොවේ. එහෙත් සිංහල සාහිත්යය තුළ පවතින අඩු ශානරීය විවිධත්වය නිසා එය මෑතකාලීනව කළ හොඳ අත්හදා බැලීමක් ලෙස සලකමි. මෙවැනි නවකතා ලෝකයේ හඳුන්වන්නේ Epistolary Novel ලෙසය. එය සන්දේශ නවකතා ලෙස අපට පරිවර්තනය කරගත හැකිය. Continue reading Forget Me Not මැජික් එකක්ද?
ශ්රී ලංකාවේ වයඹදිග මුහුදු තීරයේ කල්පිටියට එපිට ඕලන්ද බොක්ක හා ලොකු කුඩා කොදෙව් ගණනාවක් වෙයි. ඊටද එපිටින් පෘතුගාල බොක්ක ඉසව්වේ, නීල හරිත වර්ණ මහා සමුද්රයේ තියුණු පැල්මක් ලෙසින් බත්තලංගුණ්ඩුව තිබෙයි. දිනපතා මහ සමුදුර හා දුෂ්කර ක්රියා කරනා බත්තලංගුණ්ඩු වැසියන්ට එය පාරාදීසය ලෙසින් නොපෙනීම අරුමයක් නොවේ. Continue reading පාරාදීසය තියෙන්නේ පුතා ස්වර්ග රාජ්යයෙන් එපිට!
ඉන්දියානු කෘතහස්ත ලේඛකයෙකු වන අමිෂ් ත්රිපති වඩාත් ලෝකයේ ප්රසිද්ධ වන්නේ ඔහුගේ ශිව දෙවිඳු අලලමින් ලියූ නවකතා ත්රිත්වයෙන් වූවත්, ඊට අමතරව ඔහු විසින් සම්භාව්ය රාමායණ කථාවස්තුවද නව ෆැන්ටසි හැරවුමකින් යුක්තව ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහුගේ රාමචන්ද්ර නවකතා මාලාවෙන් උත්සාහ දරයි. Continue reading අමිෂ් ත්රිපති ශිව ත්රිත්වය
The Asian Review සිංහල 